William Shakespeare, Szekspir



Szekspir

William Shakespeare

Sonet 39

Powiedz, jak mam cię sławić i zachować przy tem
Skromność, gdy jesteś lepszą częścią mej istoty?
Czyż chwaląc cię, nie chwalę siebie? I czy zgrzytem
Nie jest pean sławiący czyjeś własne cnoty?
Choćby w tym celu żyjemy osobni, oddzielni -
Niech nas nic, nawet miłość, w jeden byt nie spawa;
Tylko to umożliwi i uwierzytelni
Moje hołdy, do których ty jeden masz prawa.
O rozłączenie, jakąż byłabyś torturą,
Gdyby nie to, że gorycz przewlekła powoli
Bardziej docenić słodycz miłości, na którą
Oczekiwanie skraca doby melancholii;

Gdyby nie to, że uczysz nas, czym są podziały
Jedności: nie przeszkodą, lecz warunkiem chwały!

William Shakespeare, Szekspir (data ur. nieznana, prawdopodobnie 23 kwietnia 1564, miejsce ur. Stratford-upon-Avon, ochrzczony 26 kwietnia 1564, zm. 23 kwietnia 1616 w Stratford-upon-Avon), angielski poeta, dramaturg, aktor. Powszechnie uważany za jednego z najwybitniejszych pisarzy literatury angielskiej i światowej oraz reformatorów teatru.

Autor m.in. tragedii: Tytus Andronicus (1593), Romeo i Julia (1595), Juliusz Cezar (1600), Hamlet (1600), Otello (1605), Król Lear (1605), Makbet (1606), komedii: Komedia omyłek (ok. 1591), Stracone zachody miłości (1594), Poskromienie złośnicy (1594), Opowieść zimowa (1610-1611), Burza (1611) oraz cyklu 154 Sonetów.


Teksty wykorzystane na tej stronie pochodzą z Wikipedii i udostępniane są na licencji GNU. stat4u Teczki
nieruchomości rzeszów - Kredyt hipoteczny - Grzejniki - pożyczki Gdańsk - pożyczki od reki - teczki konferencyjne - Niszczarki

WLDDieta 1000 kalorii  Pelet  Psycholog